Zaznacz stronę

Obowiązek dostępności cyfrowej obejmuje firmową stronę wtedy, gdy przez nią oferujesz albo świadczysz konsumentom usługę z katalogu ustawy z 26 kwietnia 2024 roku – w małej firmie najczęściej usługę handlu elektronicznego – i nie jesteś mikroprzedsiębiorcą. Ustawy o dostępności z 2019 roku, które wypełniają wyniki wyszukiwania, dotyczą podmiotów publicznych.

Wpisujesz w wyszukiwarkę „ustawa o dostępności” i trafiasz głównie na przepisy i strony dla urzędów oraz instytucji publicznych. Łatwo wtedy o jeden z dwóch błędnych wniosków. Pierwszy brzmi „to dotyczy tylko urzędów, więc mnie nie”, drugi „każda strona musi spełniać WCAG, więc muszę od razu zamówić audyt”. Żaden z nich nie wynika z przepisów, bo wyniki mieszają akty dla sektora publicznego z ustawą, która dotyczy firm.

Z tego tekstu dowiesz się, który akt obejmuje firmę prywatną, kto jest z niego wyłączony, co obowiązek oznacza dla strony i sklepu, czym jest WCAG, jak sprawdzić stronę samemu i kto to kontroluje. Na końcu znajdziesz kolejność kroków dla małej firmy. Baner i zgody na pliki cookie to osobna sprawa, którą opisujemy w tekście o tym, jak przygotować cookies i politykę prywatności na stronie firmowej.

 | 

Ustawy o dostępności – która dotyczy firmy prywatnej

Firmę prywatną obejmuje ustawa z 26 kwietnia 2024 r. o zapewnianiu spełniania wymagań dostępności niektórych produktów i usług przez podmioty gospodarcze, stosowana od 28 czerwca 2025 r. Dwa akty z 2019 roku nakładają obowiązki na podmioty publiczne. Przedsiębiorcę obejmują tylko wyjątkowo, na przykład gdy jego spółka sama jest podmiotem publicznym albo gdy na podstawie umowy z podmiotem publicznym wykonuje zadanie finansowane z udziałem środków publicznych (ustawa z 19 lipca 2019 r.).

Pod hasłem „ustawa o dostępności” kryją się trzy różne akty. Tabela zestawia ich adresatów według stanu na 10 listopada 2026.

Trzy akty o dostępności i ich adresaci (stan na 10 listopada 2026)
Akt Kogo dotyczy Co reguluje Co oznacza dla firmy prywatnej
Ustawa z 4 kwietnia 2019 r. o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych (t.j. Dz.U. 2023 poz. 1440) podmioty publiczne wymienione w art. 2 dostępność cyfrową stron i aplikacji, z wymaganiami w załączniku opartym na WCAG 2.1 firmy spoza katalogu z art. 2 nie obejmuje
Ustawa z 19 lipca 2019 r. o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami (t.j. Dz.U. 2024 poz. 1411 ze zm.) podmioty publiczne wymienione w art. 3 minimalne wymagania dostępności architektonicznej, cyfrowej i informacyjno-komunikacyjnej przedsiębiorcy „dążą” do dostępności, a obowiązek pojawia się przy zadaniu z umowy z podmiotem publicznym
Ustawa z 26 kwietnia 2024 r. o zapewnianiu spełniania wymagań dostępności niektórych produktów i usług przez podmioty gospodarcze (Dz.U. 2024 poz. 731) producenci, importerzy i dystrybutorzy produktów oraz usługodawcy wymagania dostępności wybranych produktów i sześciu kategorii usług dla konsumentów to ten akt może objąć Twoją stronę albo sklep

Czego dotyczą ustawy z 2019 roku?

Ustawa z 4 kwietnia 2019 r. o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych dotyczy podmiotów wymienionych w jej art. 2, które sama nazywa „podmiotami publicznymi” (stan na 10 listopada 2026). Według art. 5 ust. 1 i 2 tej ustawy podmiot publiczny zapewnia dostępność cyfrową przez spełnienie wymagań z załącznika, a dostępność cyfrowa polega na zapewnieniu funkcjonalności, kompatybilności, postrzegalności i zrozumiałości strony. Załącznik nosi tytuł „Wytyczne dla dostępności treści internetowych 2.1”.

Podmiotem publicznym w rozumieniu obu ustaw z 2019 roku może być też spółka. Obie ustawy (art. 2 pkt 3 ustawy z 4 kwietnia 2019 r., art. 3 pkt 3 ustawy z 19 lipca 2019 r., stan na 10 listopada 2026) wymieniają osoby prawne utworzone w szczególnym celu zaspokajania potrzeb o charakterze powszechnym, niemające charakteru przemysłowego ani handlowego, jeżeli podmioty publiczne, pojedynczo lub wspólnie, bezpośrednio albo pośrednio przez inny podmiot:

  • finansują je w ponad 50%,
  • mają w nich ponad połowę udziałów albo akcji,
  • sprawują nadzór nad ich organem zarządzającym,
  • mają prawo powoływać ponad połowę składu ich organu nadzorczego lub zarządzającego.

Jeśli Twoja spółka spełnia którykolwiek z tych warunków, obowiązki podmiotu publicznego dotyczą jej bezpośrednio.

Ustawa z 19 lipca 2019 r. o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami również wymienia w art. 3 podmioty publiczne jako adresatów obowiązków. Przedsiębiorców wspomina w art. 5 ust. 1, który mówi, że przedsiębiorcy oraz organizacje pozarządowe „dążą” do zapewniania dostępności (stan na 10 listopada 2026). Konkretny obowiązek wynika dopiero z art. 5 ust. 2. Jeżeli na podstawie umowy z podmiotem publicznym realizujesz zadanie finansowane z udziałem środków publicznych, zapewniasz dostępność w zakresie określonym w tej umowie.

Co reguluje ustawa z 26 kwietnia 2024 roku?

Ustawa z 26 kwietnia 2024 r. (Dz.U. 2024 poz. 731) wdraża dyrektywę (UE) 2019/882 w sprawie wymogów dostępności produktów i usług, którą serwis gov.pl nazywa Europejskim Aktem o Dostępności (EAA). Według art. 88 ustawa co do zasady weszła w życie 28 czerwca 2025 r. Obowiązuje i nie była dotąd nowelizowana (stan na 10 listopada 2026). PFRON nazywa samą ustawę Polskim Aktem o Dostępności (PAD).

Art. 2 tej ustawy rozdziela obowiązki na dwie grupy. Za dostępność produktów odpowiadają producenci, upoważnieni przedstawiciele, importerzy i dystrybutorzy, a za dostępność usług odpowiadają usługodawcy. Dla właściciela strony najważniejszy jest art. 3 ust. 2, według którego ustawę stosuje się do oferowanych lub świadczonych na rzecz konsumentów usług z sześciu kategorii (stan na 10 listopada 2026):

  • telekomunikacyjnych,
  • dostępu do audiowizualnych usług medialnych,
  • towarzyszących transportowi pasażerskiemu,
  • bankowości detalicznej,
  • rozpowszechniania książek elektronicznych,
  • handlu elektronicznego.

W małej firmie zwykle w grę wchodzi tylko ostatnia pozycja. Dlatego reszta tekstu skupia się na usłudze handlu elektronicznego.

Kogo obejmuje obowiązek, a kto jest wyłączony

Ustawa z 2024 roku obejmuje usługodawcę, który oferuje albo świadczy konsumentom jedną z sześciu kategorii usług, i nie obejmuje usług mikroprzedsiębiorców (art. 4 pkt 1). Wyłączenie dotyczy usług, nie produktów.

Obowiązek dostępności zależy więc od trzech warunków naraz. Musisz świadczyć usługę z katalogu art. 3 ust. 2, robić to na rzecz konsumentów i nie być mikroprzedsiębiorcą. Dyrektywa (UE) 2019/882 ujmuje wyłączenie tak samo w art. 4 ust. 5, zwalniając z wymogów mikroprzedsiębiorstwa świadczące usługi (stan na 10 listopada 2026).

Czy strona z formularzem zapytania to już handel elektroniczny?

Może nim być, nawet jeśli niczego nie sprzedajesz w koszyku. Art. 5 pkt 32 ustawy z 2024 roku definiuje usługi handlu elektronicznego jako usługi oferowane lub świadczone na odległość przez strony internetowe i urządzenia mobilne, drogą elektroniczną i na indywidualne żądanie konsumenta w celu zawarcia umowy (stan na 10 listopada 2026).

PFRON rozstrzyga tę wątpliwość w odpowiedzi przygotowanej we współpracy z organami nadzoru rynku (odczyt 10 listopada 2026). Jeżeli przedsiębiorca na stronie pokazuje swoje produkty lub usługi i pozwala klientowi np. wysłać zapytanie lub rozpocząć proces zawarcia umowy, PFRON traktuje to jako usługę handlu elektronicznego, bo nie jest konieczne, aby cała transakcja była zawierana online. Wystarczy, że klient może zrobić pierwszy krok drogą elektroniczną. PFRON zastrzega, że jego odpowiedzi mają charakter pomocniczy i nie stanowią wykładni prawa.

Według innej odpowiedzi PFRON strony internetowe małych pensjonatów i restauracji, które nie prowadzą sprzedaży online i nie oferują innych usług wymienionych w ustawie, nie muszą spełniać wymagań dostępności określonych w PAD. W tym ujęciu wizytówka z adresem, godzinami otwarcia i telefonem, przez którą nie da się wysłać zapytania ani złożyć zamówienia, nie jest usługą z katalogu ustawy. Ocena się zmienia, gdy strona pokazuje ofertę i pozwala wysłać zapytanie, zamówić albo zarezerwować. PFRON mówi wprost o wysłaniu zapytania, więc pod uwagę trzeba wziąć także zwykły formularz kontaktowy, przez który klienci pytają o ofertę. Rozstrzyga cel formularza, czyli to, czy służy zawarciu umowy (art. 5 pkt 32).

Kto jest mikroprzedsiębiorcą w rozumieniu tych przepisów?

W słowniczku z art. 5 ustawy z 2024 roku nie ma definicji mikroprzedsiębiorcy, choć samo słowo w ustawie pada. Masz do dyspozycji dwie definicje i warto sprawdzić obie, bo różnią się sposobem liczenia:

  • dyrektywa (UE) 2019/882 w art. 3 pkt 23 uznaje za mikroprzedsiębiorstwo przedsiębiorstwo zatrudniające mniej niż 10 osób z rocznym obrotem nieprzekraczającym 2 mln EUR lub bilansem rocznym nieprzekraczającym 2 mln EUR,
  • Prawo przedsiębiorców w art. 7 ust. 1 pkt 1 (t.j. Dz.U. 2025 poz. 1480, stan na 10 listopada 2026) uznaje za mikroprzedsiębiorcę firmę, która w co najmniej jednym roku z dwóch ostatnich lat obrotowych zatrudniała średniorocznie mniej niż 10 pracowników oraz osiągnęła obrót netto nieprzekraczający równowartości 2 mln euro albo miała sumę aktywów bilansu nieprzekraczającą tej kwoty.

Ustawa nie wskazuje, którą z tych definicji stosować.

Dyrektywa zastrzega przy tym w motywie 53, że mikroprzedsiębiorstwa mogą korzystać z jej przepisów tylko wtedy, gdy faktycznie spełniają wymogi zalecenia Komisji 2003/361/WE. Według załącznika do tego zalecenia do danych firmy dolicza się dane przedsiębiorstw partnerskich, proporcjonalnie do udziału, oraz w całości dane przedsiębiorstw powiązanych (art. 6 ust. 2). Partnerem jest co do zasady firma, która ma co najmniej 25% kapitału lub głosów w Twojej firmie albo w której Twoja firma ma taki udział, a powiązaną na przykład firma z większością głosów (art. 3 ust. 2 i 3 załącznika, stan na 10 listopada 2026).

Jeśli Twoja firma jest blisko progu, policz zatrudnienie i obrót według obu ujęć, w unijnym razem z firmami partnerskimi i powiązanymi, a przy różnicy wyników skonsultuj się z prawnikiem.

Ważna różnica dotyczy produktów. Wyłączenie z art. 4 pkt 1 obejmuje usługi, a mikroprzedsiębiorcy handlujący produktami z katalogu ustawy dostają tylko węższą ulgę. Według art. 21 ust. 9 nie stosuje się do nich przepisów o dokumentowaniu i przekazywaniu oceny z art. 21 ust. 2 (art. 21 ust. 5–8, stan na 10 listopada 2026). Jeśli jednak z oceny wynika, że mikroprzedsiębiorca nie musi spełniać wymagań, na żądanie Prezesa Zarządu PFRON lub organu nadzoru rynku przedstawia dokumenty lub wskazuje okoliczności mające znaczenie dla dokonania tej oceny (art. 21 ust. 9).

Co z firmą, która sprzedaje tylko innym firmom?

Katalog z art. 3 ust. 2 obejmuje usługi świadczone na rzecz konsumentów. Konsumentem według art. 5 pkt 14 ustawy jest osoba fizyczna, która kupuje produkt lub korzysta z usługi w celach niezwiązanych z jej działalnością handlową, gospodarczą, rzemieślniczą lub z wykonywaniem wolnego zawodu (stan na 10 listopada 2026). Z brzmienia tych przepisów wynika, że strona kierowana wyłącznie do firm i niepozwalająca zawrzeć umowy osobie prywatnej nie spełnia warunku usługi dla konsumenta. Jeśli jednak Twój sklep sprzedaje każdemu, kto złoży zamówienie, sam opis „sprzedajemy firmom” nie przesądza sprawy.

Sprzedaż internetowa nie musi też być Twoim głównym kanałem. PFRON wskazuje, że nawet jeśli sprzedaż internetowa jest tylko jednym z wielu kanałów sprzedaży dla konsumentów, podlega wymaganiom dostępności (odczyt 10 listopada 2026). Dotyczy to także sklepu działającego na platformie sprzedażowej, bo według PFRON każdy sprzedawca odpowiada za dostępność tej części usługi, którą sam oferuje konsumentowi.

Czy ustawa daje czas na dostosowanie starszych usług?

Daje, ale w wąskim zakresie. PFRON przypomina, że od 28 czerwca 2025 r. wszystkie nowe produkty i nowe usługi muszą spełniać wymagania dostępności od razu. Okresy przejściowe z art. 85 ust. 1 i 2 ustawy dotyczą umów i sprzętu sprzed tej daty (stan na 10 listopada 2026):

  • umowy o świadczenie usług zawarte przed wejściem ustawy w życie mogą obowiązywać w niezmienionej treści do wygaśnięcia, jednak nie dłużej niż do 28 czerwca 2030 r.,
  • usługodawca może do 28 czerwca 2030 r. świadczyć usługi przy użyciu produktów niespełniających wymagań, jeśli używał ich do takich usług przed wejściem ustawy w życie.

Osobny przepis dotyczy starszych treści na stronie. Art. 86 wyłącza spod ustawy zarejestrowane z wyprzedzeniem media zmienne w czasie i pliki dokumentów opublikowane przed wejściem ustawy w życie oraz treści zarchiwizowane, których nie aktualizowano ani nie edytowano od tego dnia. Stary cennik w PDF z 2023 roku może więc zostać na stronie bez zmian. Jeśli podmienisz go na nową wersję, będzie to plik opublikowany już po wejściu ustawy w życie. Jeśli strona podlega ustawie, nowy dokument dodany dziś musi już spełniać wymagania.

Co obowiązek oznacza w praktyce dla strony i sklepu

Strona objęta ustawą ma być postrzegalna, funkcjonalna, zrozumiała i kompatybilna (art. 12 ust. 2 pkt 3), a sklep dodatkowo zapewnia dostępną identyfikację, płatność i bezpieczeństwo (art. 18). Usługodawca opisuje też, jak usługa spełnia wymagania, w regulaminie albo równoważnym dokumencie (art. 32 ust. 2 pkt 1).

Dostępność strony internetowej ustawa z 2024 roku opisuje konkretnymi wymaganiami. Art. 12 ust. 2 pkt 1 wymaga między innymi, żeby informacje o usłudze były przekazywane (stan na 10 listopada 2026):

  • za pomocą więcej niż jednego kanału sensorycznego, na przykład wzrokiem i słuchem,
  • w sposób zapewniający ich zrozumiałość,
  • czcionką o odpowiednim rozmiarze i kroju, z wystarczającym kontrastem i odstępami między literami, wierszami i akapitami,
  • z alternatywną prezentacją treści nietekstowych, czyli na przykład z opisem zdjęcia.

Sklep internetowy ma dodatkowe obowiązki. Według art. 18 ustawy w usługach handlu elektronicznego zapewnia się informację o spełnianiu wymagań dostępności przez produkty albo usługi, jeżeli podał ją obowiązany do tego podmiot, oraz dostępność funkcji służących identyfikacji, bezpieczeństwu i płatnościom (stan na 10 listopada 2026). Chodzi o funkcje, przez które strony umowy się identyfikują, zabezpieczają transakcję i płacą.

Do tego dochodzą obowiązki informacyjne. Art. 32 ust. 1 każe usługodawcy przeprowadzić ocenę zgodności usługi z wymaganiami dostępności, a ust. 2 pkt 1 podać w regulaminie świadczenia usług lub innym równoważnym dokumencie, w jaki sposób usługa spełnia te wymagania. PFRON wskazuje, że informację można opublikować w formie elektronicznej, na przykład na stronie internetowej.

Kiedy wolno powołać się na nieproporcjonalne obciążenie?

Wymagania dostępności mają zastosowanie tylko w takim zakresie, w jakim nie wymagają zasadniczej zmiany podstawowych właściwości usługi i nie stanowią nieproporcjonalnego obciążenia dla przedsiębiorcy (art. 21 ust. 1, stan na 10 listopada 2026). Ocenę trzeba udokumentować (art. 21 ust. 5), a dokumentację przechowywać przez 5 lat od zakończenia oferowania lub świadczenia usługi (art. 21 ust. 6).

Jeśli z oceny wynika, że nie musisz spełniać wymagań, niezwłocznie informujesz o tym na piśmie właściwy organ nadzoru rynku, w handlu elektronicznym ministra właściwego do spraw informatyzacji (art. 21 ust. 8 i art. 38 ust. 3 pkt 2). Gdy powołujesz się na nieproporcjonalne obciążenie, ocenę powtarzasz nie rzadziej niż co 5 lat, a także za każdym razem, gdy zmienia się zakres usługi albo sposób jej oferowania lub świadczenia, i na żądanie organu (art. 21 ust. 10).

Jeśli na poprawę dostępności dostałeś finansowanie z publicznych lub prywatnych źródeł innych niż zasoby własne, nie możesz powołać się na nieproporcjonalne obciążenie w odniesieniu do tego wymagania (art. 21 ust. 11).

WCAG jako standard techniczny dostępności strony

WCAG to wytyczne W3C z trzema poziomami zgodności A, AA i AAA. Aktualna wersja 2.2 ukazała się 5 października 2023 r., a jej obecne wydanie pochodzi z 12 grudnia 2024 r. Ustawa z 2024 roku WCAG nie nazywa, ale PFRON zaleca korzystanie z WCAG i normy EN 301 549 przy projektowaniu stron objętych ustawą.

Według dokumentu W3C (odczyt 10 listopada 2026) WCAG 2.2 opiera się na wersji 2.1 i jest z nią zgodna wstecz. Wytyczne opierają się na czterech zasadach, czyli postrzegalności, funkcjonalności, zrozumiałości i solidności (w oryginale perceivable, operable, understandable, robust). Tabela pokazuje kryteria, które łatwo sprawdzić na małej stronie firmowej.

Wybrane kryteria WCAG 2.2 istotne dla strony firmowej (8 kryteriów, W3C, odczyt 10 listopada 2026)
Kryterium Poziom Czego wymaga
1.1.1 Treść nietekstowa A każda treść nietekstowa, na przykład zdjęcie, ma alternatywę tekstową o tym samym celu
1.4.3 Kontrast (minimalny) AA kontrast tekstu co najmniej 4,5:1, a dużego tekstu co najmniej 3:1
1.4.4 Zmiana rozmiaru tekstu AA tekst da się powiększyć do 200% bez utraty treści i funkcji
2.1.1 Klawiatura A wszystkie funkcje działają z poziomu klawiatury
2.4.2 Tytuł strony A każda podstrona ma tytuł opisujący temat lub cel
2.4.7 Widoczny fokus AA przy obsłudze klawiaturą widać, który element jest aktywny
3.1.1 Język strony A domyślny język strony jest określony w kodzie
3.3.2 Etykiety lub instrukcje A pola formularza mają etykiety lub instrukcje

Czy ustawa z 2024 roku wymaga WCAG wprost?

Nie wymaga. W tekście ustawy z 26 kwietnia 2024 r. skrót WCAG nie pada ani razu (stan na 10 listopada 2026). Art. 20 ust. 1 przyjmuje inną konstrukcję. Jeśli usługa jest zgodna z odpowiednimi normami zharmonizowanymi lub specyfikacjami technicznymi, uznaje się, że spełnia wymagania dostępności w zakresie objętym tymi normami. Ustawa nie podaje przy tym nazwy konkretnej normy.

WCAG pojawia się wprost w akcie dla sektora publicznego. Ustawa z 4 kwietnia 2019 r. zawiera WCAG 2.1 w załączniku, a w art. 5 ust. 3 odsyła do punktów 9, 10 i 11 normy EN 301 549 V3.2.1:2021 (stan na 10 listopada 2026). Dla firm praktyczną wskazówkę daje PFRON, według którego przy projektowaniu stron i aplikacji dla usług objętych ustawą warto korzystać z wytycznych WCAG oraz aktualnej normy EN 301 549 (odczyt 10 listopada 2026). Oficjalne wytyczne PFRON dla przedsiębiorców są według tej samej instytucji wciąż przygotowywane (stan na 10 listopada 2026).

Obie ustawy opisują dostępność tymi samymi czterema właściwościami, czyli postrzegalnością, funkcjonalnością, zrozumiałością i kompatybilnością. Dlatego WCAG jest praktycznym punktem odniesienia także dla firmy.

Jak sprawdzić dostępność strony samemu

Pierwszy przegląd zrobisz bez programisty. Lista kontrolna gov.pl (wersja 2.2, oparta na WCAG 2.1) dzieli pytania na poziom podstawowy, średni i zaawansowany, a do podstawowego wystarcza umiejętność korzystania ze stron internetowych. Samodzielny test pokazuje problemy, ale nie dowodzi zgodności z ustawą.

Lista kontrolna powstała dla podmiotów publicznych, ale gov.pl wprost dopuszcza jej użycie przy badaniu strony niebędącej własnością podmiotu publicznego (odczyt 10 listopada 2026). Zanim po nią sięgniesz, zrób szybki test na kryteriach z tabeli wyżej.

  1. Odłóż mysz i przejdź stronę klawiszem Tab. Sprawdź, czy dojdziesz do każdego linku, przycisku i pola formularza (kryterium 2.1.1) i czy na każdym kroku widzisz, gdzie jesteś (kryterium 2.4.7). Jeśli fokus znika albo menu nie otwiera się bez myszy, masz pierwszą listę poprawek.
  2. Sprawdź opisy zdjęć. Zdjęcie produktu, które coś przekazuje, potrzebuje alternatywy tekstowej (kryterium 1.1.1).
  3. Powiększ stronę do 200%. Treść i funkcje mają zostać na miejscu, bez nachodzących na siebie bloków i uciętych przycisków (kryterium 1.4.4).
  4. Oceń kontrast. Zwykły tekst wymaga kontrastu co najmniej 4,5:1, a duży co najmniej 3:1 (kryterium 1.4.3). Szary tekst na jasnym tle i biały napis na zdjęciu zmierz najpierw.
  5. Przejrzyj formularze. Każde pole potrzebuje etykiety albo instrukcji (kryterium 3.3.2). Jeśli zbierasz zapytania przez landing page, sprawdź go w pierwszej kolejności, bo od formularza może zależeć, czy strona świadczy usługę handlu elektronicznego.
  6. Sprawdź tytuły i język. Każda podstrona ma tytuł opisujący jej treść (kryterium 2.4.2), a w kodzie strony określono język polski (kryterium 3.1.1).

Poziom średni listy kontrolnej wymaga już wiedzy o tworzeniu stron internetowych i obsługi programów do testowania dostępności, w tym czytników ekranu. W poradniku przygotowanym dla podmiotów publicznych gov.pl zastrzega, że w ewentualnych sytuacjach spornych tylko opinia eksperta do spraw dostępności cyfrowej będzie uznana za wiążącą. Ustawa z 2024 roku takiej reguły nie zawiera. Gdy po kontroli Prezes Zarządu PFRON albo organ nadzoru rynku ustalą, że usługa nie spełnia wymagań, rozstrzygają w drodze decyzji (art. 65 ust. 1), a osoba kontrolująca może zasięgać opinii biegłych (art. 45 ust. 1 pkt 7).

Kto kontroluje dostępność i co grozi za jej brak

Usługi handlu elektronicznego nadzoruje minister właściwy do spraw informatyzacji, a Prezes Zarządu PFRON monitoruje cały system nadzoru i sam też może kontrolować firmy oraz nakładać kary (art. 39, 43 i 73 ust. 3). Za usługę niespełniającą wymagań, a także za brak oceny zgodności albo zawiadomienia organu, kara wynosi do dziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego za rok poprzedzający, nie więcej niż 10% obrotu (art. 73 ust. 1 pkt 2).

Według art. 38 ust. 2 ustawy z 2024 roku system nadzoru rynku tworzą Prezes Zarządu PFRON, organy nadzoru rynku i organy celne (stan na 10 listopada 2026). Art. 38 ust. 3 pkt 2 wskazuje, że organem nadzoru rynku dla usług handlu elektronicznego jest minister właściwy do spraw informatyzacji. Według PFRON chodzi o Ministra Cyfryzacji, który czuwa nad dostępnością usług handlu elektronicznego, w tym sklepów internetowych (odczyt 10 listopada 2026).

Kontrola dostępności zaczyna się od uzasadnionej wątpliwości. Według art. 43 ustawy Prezes Zarządu PFRON albo właściwy organ nadzoru rynku przeprowadzają u przedsiębiorcy kontrolę usługi, gdy powezmą uzasadnioną wątpliwość, że nie spełnia ona wymagań dostępności. Po kontroli organ może według art. 65 ust. 1 w drodze decyzji nakazać zapewnienie wymagań, zakazać oferowania lub świadczenia usługi albo nakazać powiadomienie konsumentów (stan na 10 listopada 2026).

Według art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. a kara dla usługodawcy, który nie zapewnia spełniania wymagań dostępności, wynosi do dziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, jednak nie więcej niż 10% obrotu z roku obrotowego poprzedzającego rok nałożenia kary (stan na 10 listopada 2026).

Ta sama kara grozi usługodawcy, który nie przeprowadził oceny zgodności usługi (art. 32 ust. 1), nie poinformował organu nadzoru rynku o niespełnianiu wymagań (art. 32 ust. 2 pkt 6) albo na żądanie organu nie przekazał informacji w terminie lub przekazał informacje nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd (art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b, d i e). Nakłada ją w drodze decyzji Prezes Zarządu PFRON albo właściwy organ nadzoru rynku (art. 73 ust. 3).

Przy ustalaniu wysokości bierze się pod uwagę wagę naruszenia, liczbę niedostępnych usług i liczbę osób, na które naruszenie wpływa (art. 73 ust. 4). Przeciętne wynagrodzenie, od którego liczy się karę, ogłasza Prezes GUS w Monitorze Polskim, więc górna granica w złotych zmienia się co roku.

Jak wygląda skarga klienta i zawiadomienie do PFRON?

Pierwszą drogą jest skarga konsumenta złożona bezpośrednio do Ciebie. Prawo do skargi daje konsumentowi art. 35, a terminy wyznacza art. 37 (stan na 10 listopada 2026):

  • na skargę odpowiadasz w terminie 30 dni od jej otrzymania,
  • w szczególnie skomplikowanej sprawie możesz wyznaczyć nowy termin, nie dłuższy niż 60 dni od otrzymania skargi,
  • jeśli nie odpowiesz w terminie, skargę uważa się za rozpatrzoną zgodnie z żądaniem skarżącego,
  • wtedy żądanie skarżącego realizujesz w terminie nie dłuższym niż 6 miesięcy od otrzymania skargi,
  • jeśli skargę uwzględnisz, w odpowiedzi podajesz termin realizacji żądania, nie dłuższy niż 6 miesięcy od udzielenia tej odpowiedzi.

Drugą drogą jest zawiadomienie. Według art. 67 ust. 1 każdy może złożyć Prezesowi Zarządu PFRON zawiadomienie o niespełnianiu przez usługę wymagań dostępności, a według art. 68 ust. 1 Prezes w terminie 30 dni rozpatruje je albo przekazuje właściwemu organowi nadzoru rynku (stan na 10 listopada 2026). Przepis nie uzależnia zawiadomienia od wcześniejszej skargi do firmy.

Obowiązek informowania działa też w drugą stronę. Art. 32 ust. 2 pkt 6 każe usługodawcy niezwłocznie poinformować właściwy organ nadzoru rynku o niespełnianiu przez usługę wymagań dostępności i o podjętych działaniach naprawczych. PFRON odnosi ten obowiązek także do sytuacji przejściowych, na przykład przebudowy strony internetowej (odczyt 10 listopada 2026).

Od czego zacząć – kolejność kroków dla małej firmy

Zacznij od ustalenia, czy w ogóle podlegasz ustawie z 2024 roku, czyli czy masz konsumentów, czy strona pozwala zrobić pierwszy krok do umowy i czy przekraczasz próg mikroprzedsiębiorcy. Dopiero potem sprawdzaj stronę, poprawiaj i opisuj dostępność usługi.

Przy dostępności cyfrowej w małej firmie liczy się kolejność, bo bez ustalenia zakresu łatwo zrobić za dużo albo za mało. Proponujemy taki porządek:

  1. Ustal, czy sprzedajesz konsumentom. Jeśli Twoimi klientami są wyłącznie firmy, a strona nie pozwala zawrzeć umowy osobie prywatnej, warunek z art. 3 ust. 2 nie jest spełniony.
  2. Sprawdź, czy strona to handel elektroniczny. Według odpowiedzi PFRON wystarczy, że strona pozwala wysłać zapytanie, zamówić albo zarezerwować. Weź pod uwagę także zwykły formularz kontaktowy, jeśli służy zapytaniom o ofertę. Sama wizytówka z adresem i telefonem, przez którą nie da się wysłać zapytania ani złożyć zamówienia, według PFRON nie wystarcza.
  3. Policz próg mikroprzedsiębiorcy. Sprawdź zatrudnienie i obrót według obu definicji opisanych wyżej. Jeśli firma jest powiązana kapitałowo z innymi, w ujęciu unijnym licz razem z nimi. Poniżej progu według obu definicji usługa jest wyłączona z ustawy, ale wyłączenie nie obejmuje produktów, którymi handlujesz.
  4. Zrób samodzielny test. Zacznij od sześciu kroków z poprzedniej sekcji, a potem przejdź listę kontrolną gov.pl.
  5. Popraw w pierwszej kolejności formularze i płatność. Od nich zależy zawarcie umowy, a płatności art. 18 wymienia wprost.
  6. Oceń zgodność i opisz, jak usługa spełnia wymagania. Ocenę zgodności usługi przeprowadzasz według art. 32 ust. 1, a informację z art. 32 ust. 2 pkt 1 umieszczasz w regulaminie albo równoważnym dokumencie. Brak oceny zgodności też jest zagrożony karą (art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. d).
  7. Zgłoś organowi niespełnianie wymagań. Jeśli usługa nie spełnia wymagań, art. 32 ust. 2 pkt 6 każe niezwłocznie poinformować organ nadzoru rynku, w handlu elektronicznym ministra właściwego do spraw informatyzacji, o niespełnianiu wymagań i o podjętych działaniach naprawczych. Za brak tej informacji grozi kara (art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. e).
  8. Rozważ audyt eksperta, jeśli podlegasz ustawie. Ustawa go nie nakazuje, ale ekspert sprawdzi też poziom średni i zaawansowany listy kontrolnej, do których potrzeba wiedzy o tworzeniu stron i programów do testowania dostępności.

Jeśli dopiero planujesz nową stronę internetową dla firmy, wpisz wymagania dostępności do zlecenia od początku. Wykonawca uwzględni wtedy kontrast, etykiety formularzy i obsługę klawiaturą już na etapie projektu.

Najczęstsze pytania o dostępność cyfrową strony firmowej

Czy mała firma musi mieć stronę dostępną cyfrowo?

Nie zawsze. Ustawa z 26 kwietnia 2024 r. obejmuje stronę, przez którą świadczysz konsumentom usługę z jej katalogu, najczęściej usługę handlu elektronicznego. Art. 4 pkt 1 wyłącza z niej usługi mikroprzedsiębiorców, czyli w uproszczeniu firm zatrudniających mniej niż 10 osób, z obrotem lub bilansem do 2 mln euro (stan na 10 listopada 2026). Według dyrektywy i zalecenia Komisji 2003/361/WE firma z grupy kapitałowej sprawdza próg razem z firmami partnerskimi i powiązanymi.

Czy strona-wizytówka bez sprzedaży online podlega ustawie z 2024 roku?

Według odpowiedzi PFRON przygotowanej z organami nadzoru rynku strony małych pensjonatów i restauracji, które nie prowadzą sprzedaży online i nie oferują innych usług z ustawy, nie muszą spełniać jej wymagań (odczyt 10 listopada 2026). Sytuacja się zmienia, gdy przez stronę można wysłać zapytanie lub zamówienie, także formularzem kontaktowym służącym zapytaniom o ofertę, bo PFRON uznaje, że wystarczy, gdy klient może zrobić pierwszy krok do umowy drogą elektroniczną. Odpowiedzi PFRON są pomocnicze i nie stanowią wykładni prawa.

Czy European Accessibility Act to to samo co polska ustawa?

Nie. Europejski Akt o Dostępności (EAA) to nazwa, którą serwis gov.pl stosuje dla dyrektywy (UE) 2019/882, czyli aktu prawa unijnego. W Polsce wdraża ją ustawa z 26 kwietnia 2024 r. (Dz.U. 2024 poz. 731), która weszła w życie 28 czerwca 2025 r. (stan na 10 listopada 2026). Obowiązki polskiego przedsiębiorcy wynikają z tej ustawy.

Czy ustawa wymaga zgodności z WCAG 2.1 na poziomie AA?

Nie wprost. W ustawie z 2024 roku WCAG nie pada, a jej art. 20 ust. 1 przyjmuje, że usługa zgodna z normami zharmonizowanymi spełnia wymagania w zakresie objętym normą (stan na 10 listopada 2026). WCAG 2.1 wymienia wprost ustawa z 4 kwietnia 2019 r., która dotyczy podmiotów publicznych. PFRON zaleca firmom korzystanie z WCAG i aktualnej normy EN 301 549 przy projektowaniu stron objętych ustawą.

Kto kontroluje dostępność sklepów internetowych?

Organem nadzoru rynku dla usług handlu elektronicznego jest minister właściwy do spraw informatyzacji (art. 38 ust. 3 pkt 2 ustawy z 2024 roku, stan na 10 listopada 2026), a PFRON wskazuje tu Ministra Cyfryzacji. Każdy może złożyć Prezesowi Zarządu PFRON zawiadomienie o niedostępnej usłudze.

Co grozi za niedostępną stronę sklepu?

Organ może nakazać zapewnienie wymagań, zakazać oferowania usługi albo nakazać powiadomienie konsumentów (art. 65 ust. 1). Kara pieniężna dla usługodawcy wynosi do dziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, jednak nie więcej niż 10% obrotu z poprzedniego roku obrotowego (art. 73 ust. 1 pkt 2, stan na 10 listopada 2026). Ta sama kara grozi za brak oceny zgodności usługi, za niepoinformowanie organu o niespełnianiu wymagań oraz za nieprzekazanie informacji na żądanie organu albo przekazanie nieprawdziwych (art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b, d i e).

O autorze: Marcin Zagórski – specjalista ds. marketingu małych firm i autor bloga DCWM (Dolnośląskie Centrum Wsparcia Marketingowego). Pisze o promocji mikro i małych firm bez dużych budżetów reklamowych, z naciskiem na to, co przedsiębiorca może zrobić samodzielnie.

Ten tekst opisuje stan przepisów na 10 listopada 2026 roku i nie jest poradą prawną. Przy wątpliwościach, czy Twoja firma podlega ustawie o dostępności produktów i usług, skonsultuj się z prawnikiem albo ekspertem do spraw dostępności cyfrowej.

Kontakt: kontakt@dcwm.pl



Secured By miniOrange